An Independent Wales in the European Union

What if the industrial revolution had not happened? What would have become of Wales? The economist Brinley Thomas tackled that very question in the 1950s. Rather than the rural utopia some had suggested, it was likely that Wales would have shrivelled up. The young population would either have moved east to London, or sailed in their tens of thousands for the United States, like the Irish. Rather than being the curse of Wales, he argued, the industrial revolution saved it and its culture. Otherwise it would have turned into an old country, a costa geriatrica fit only for retirees, with no real economy to speak of.

The industrial revolution started to run out of steam a hundred years ago, and there is now every danger that Wales could become the country that Brinley Thomas envisaged. A vibrant capital hides the fact that we are becoming an increasingly old, poor country. And who can blame the young for leaving when there are so many communities where there are no opportunities to be had?  

On Thursday Wales received another body blow which could make this decline irreversible. It voted to leave the EU, a decision described by one leading academic as ‘Turkeys voting for Christmas’. Wales had received over £4 billion from the EU since the year 2000 in order to improve its creaking infrastructure. What was left of our export economy, already in the doldrums – see Port Talbot - depended on Wales being a base from which companies could reach the rest of Europe through the single market. The economic rationale for leaving was very poor.

I was a strong Remain supporter, and was gutted by the result. Even Wales’ passage to the Euro 2016 quarter finals couldn’t lift me from my slough of despond. The country suddenly felt alien to me – who are these fellow countrymen I share a nation with? Do I even like them any more?

But I’ve had a few days to think this through and eliminate all the ill-feeling and emotion from my system. The path forward now seems clear to me.

Following the EU Referendum result, Wales has two real choices. The first option is to follow the path interrupted by the industrial revolution, and become that aged economic backwater that Brinley Thomas envisaged. A shrivelled husk of a nation, which will be swallowed up without protest into EnglandandWales.

The second is to follow Scotland’s lead, and push for independence.

Putting the UK 'through the mincer'

Now, whatever you may say about the SNP, and whatever your feelings about Scottish Independence, it’s very difficult to argue that the movement has been bad for Scotland. They used to be much like Wales – their vote taken for granted, and mostly ignored. Outvoted in the Commons. Now little happens at all in Westminster without a thought for Scotland. The threat of independence in and of itself does wonders for a country, even if the goal is never reached. Scotland is buzzing with possibilities, and from this smouldering political cauldron have arisen some of the finest politicians in the UK.

Wales on the other hand has, since the 19th century, cherished its role as the loyalest nation in the British Isles. We promoted the idea of Britishness as a way to argue our way into a British Empire (the teutonic Anglo-Saxons though the Celts to feminine and airy-fairy for warrior’s work). Don’t let anyone convince you otherwise – the Welsh were full and happy partners in that project. Britishness worked for us, then.

This mind-set continues today. Even in the wake of the Independence Referendum in Scotland, Ex-First Minister of Wales Rhodri Morgan called on Westminster to reward Wales for its loyalty and not putting them “through the mincer”. Was Wales rewarded? No. It was ignored, while Scotland was showered with vows and promises. We no longer need to prove ourselves in order to get ‘in’ to Britain. Britain needs us to stay in so that it can maintain its self-esteem.

A little bit of rebellion would reap its own rewards. But the goal of independence in Europe is one worth pursuing in and of itself. Over the next decade or so Wales faces the prospect of a dire economic slowdown within the UK – and the economy was in a pretty poor state to begin with. Wales has been comprehensively neglected by Westminster. Labour haven’t been able to offer anything other than a battered shield to protect Wales against the worst of the Tories’ austerity cuts. And with the party in a state of civil war over Corbyn’s leadership, it’s going to be a very long time until it is in power at Westminster again.

And even if Labour did win power in another decade, there’s nothing to suggest they could cure Wales’ economic woes. Labour was in total control between 1997 and 2010 and the decline, while managed, continued apace. The party has been in power at the Welsh Assembly for 17 years and hasn’t managed to bridge the gap in standards with the rest of the UK.

Independence for Wales would fee us from this economic Catch-22. It would be tough at first – Wales raises some £17bn in taxes a year, and spends £15bn just on those issues that are currently devolved. We would have to suffer some turbulence. There’s no point denying that, like the Brexiters did. But getting our hands on the economic levers would allow us to build a competitive economy, rather than beg for scraps off London’s table.

The Brexit Vote

Before we begin courting these disaffected Brexit voters, we need to understand what motivated them. Some have suggested that it was British nationalism, and one in the eye for Welshness. This does not stand up to any scrutiny. Large swathes of rural Meirionnydd, and Anglesey, Welsh-speaking heartlands, voted out. Carmarthenshire voted out. I know many patriotic Welsh-speaking members of Plaid Cymru who voted ‘out’.

I have spoken to a few people since the referendum who have tried to pin the loss on English incomers, but this is passing the buck. Areas such as the Valleys in the south-east where upwards of 90% were born in Wales voted ‘out’ as well. Ceredigion, where only 59% were born in Wales, voted ‘in’.

The irregular pattern of voting across Wales had more to do with age and socio-economic status than nationalism. Gwynedd, Ceredigion and Cardiff voted in. They have universities with large young, multicultural student populations. The Vale of Glamorgan, Cardiff and Monmouthshire also voted in. They have a larger middle-class population who would fear the economic consequences of Brexit. The population of the rest of Wales skews towards the old and the working class. Call them Welsh, British, or both, this is where Vote Leave’s message hit home.

You could argue that laying the argument for Welsh independence before these people would be madness – they just voted to leave the European Union! But in reality these are the exact people most likely to vote for it. These are the people who have been most neglected by the establishment, and who are happy to take the financial risk of voting for change because they don’t feel things could get any worse. If you look at the areas that voted ‘Yes’ in the Scottish Independence Referendum, they won the most deprived areas in Glasgow and lost middle-class Edinburgh. Areas such as the Valleys in south-east Wales are crying out for a change in their circumstances, for a little TLC. Only Welsh independence could deliver the specific economic remedies their problems require.

The financial argument for Wales in Europe is an easy one to make. What did Wales vote ‘out’ for, anyway? Vote Leave have now rowed back on all three of their main campaign promises. And even if they could deliver them, it would not make a difference in Wales. Did we vote for fewer immigrants from the EU? Very few come to Wales, because there are few jobs to attract them. If Wales had seen the levels of immigration experienced in some urban areas of London, I would understand the concern. But with all due respect, if you move to the UK you’re not going to head for Cwm Sgwt. Did we vote for an extra £350m to spend on the NHS? The health service is devolved and the budget set by the Welsh Assembly. For democracy? Yes, the EU does need reform – but we have plenty of unelected bureaucrats in Whitehall, let alone the House of Lords. If you really want to take back control, rather than transfer power from one Bullingdon club member to another, vote for an independent Wales.

People voted Brexit in the British interest because the arguments were not presented to them in a Welsh context. We can point to a few reasons for this. The first was the disastrous decision to hold the referendum a little over a month after the Welsh General Election – the political parties and political journalists were spent, financially and in terms of energy. Secondly, the two largest political parties in Wales, Plaid Cymru and Labour, were expected to take their orders from the wider Stronger In campaign. Unfortunately, this campaign had thought it could win the referendum by rolling out a number of big guns, from the President of the United States to leading economists, and that their predictions of doom and gloom would do the trick. It was almost all ‘air war’ conducted through the TV, radio and internet, and Wales barely got a mention. What little investment there was on the ground found its way to those areas thought most likely to vote ‘Remain’ - Scotland and large urban areas, of which there are very few in Wales.

The most pressing objective if we are to win this argument is to strengthen the Welsh media. Independence is a pipe-dream while the majority of Welsh people continue to consume the Sun and Daily Mail.

Rekindling the spirit

Pessimists will suggest that the Welsh lack the backbone to go it alone. This claim doesn’t stand up to scrutiny. After all, the Welsh were happy to throw themselves on the mercy of Brexit, despite a barrage of advice otherwise, just last week. The lack of success for the Welsh independence movement comes down to two factors. 1.) No one has argued for it (even Plaid Cymru), and 2.) there was no real reasonable incentive for it before. That has now changed. If a slippery fish like Farage can drag us out of the EU, how can we fail to kindle a progressive national spirit among the Welsh if we put our backs into it?

While watching the BBC News earlier I saw the newsreader Huw Edwards announce that Plaid Cymru’s policy had changed to Independence in Europe. It just so happens that a few day earlier I had been reading a book by his historian father, Hywel Teifi Edwards. After discussing the Welsh nationalism on the early 20th century which saw the creation of institutions such as the University of Wales, National Library of Wales and National Museum of Wales, he finishes the book with these words: “If only the same spirit could be rekindled... The battlefield, as it has been over the centuries, is the Welsh mind. We are long overdue a decisive victory."

We know the Welsh mind, and we can win this battle.


Cenedlaetholdeb Cymreig a’r Undeb Ewropeaidd – y camau nesaf

Os oedd angen ysgogiad ar genedlaetholwyr Cymru i weithredu, dyma  fo. Nid yn unig y mae Cymru allan o’r UE, ond wedi gostwng rhaff y gilotîn o’i gwirfodd. Ond mae’r canlyniad wedi digwydd - rhaid meddwl yn gadarnhaol:

Am y tro cyntaf ers cannoedd o flynyddoedd, mae modd cynnig gweledigaeth sy’n gwneud synnwyr ariannol o Gymru sy’n annibynnol o Loegr.

Pleidleisiodd 17 o’r 22 awdurdod lleol yng Nghymru dros Aros. Ond dim ond 52% i 48% oedd y bwlch. Ac o ystyried y rhwyg demograffig rhwng yr hen a’r ifanc, fe allai fod yn debycach i 50-50% mewn rhyw ddegawd.

Yn wahanol i’r Alban, doedd y Cymry ddim yn meddu ar y wybodaeth oedd ei angen arnynt er mwyn pleidleisio. Faint oedd yn gwybod am gyfraniad ariannol enfawr yr Undeb Ewropeaidd i orllewin Cymru a’r Cymoedd dros y degawdau diwethaf? Ail-adroddwyd y neges hon o fewn bybl rhwydweithiau cymdeithasol, ond nid oedd yn cyrraedd y ddemograffeg honno a fyddai yn penderfynu’r bleidlais.

Rwy’n dilyn gwleidyddiaeth Cymru’n frwd, ond roedd gwleidyddion Cymru yn dawedog iawn yn yr wythnosau cyn y refferendwm. Yn enwedig felly'r Blaid Lafur yr oedd eu pleidleiswyr yn y cymoedd mor allweddol i’r canlyniad. Dywedodd Carwyn Jones mai dyma’r refferendwm pwysicaf yn hanes Cymru, ond os felly pam na welwyd canran o’r un ymdrech a aeth i mewn i amddiffyn seddi targed yn Etholiad y Cynulliad? Nid oedd amseru Etholiad Cymru gwta fis a hanner ynghynt yn help yn hynny o beth, ond roedd wythnosau lawer i fwrw ati gyda’r gwaith. Ni welwyd gwleidyddion o Gymru yn y prif ddadleuon ar y teledu, fel y gwelwyd Nicola Sturgeon a Ruth Davidson. Y tu hwnt i Blaid Cymru, ni wnaethpwyd ymdrech gwirioneddol i osod y ddadl o fewn cyd-destun Cymreig.

Yn fyr - gwnaethpwyd cam gwael a'r Cymry o ran eu hysbysy am fanteision yr UE ac oblygiadau'r penderfyniad.

Y broblem oesol yw bod gormod o Gymry yn cael eu newyddion o bapurau newydd Llundeinig, a chyfryngau darlledu sydd yn dilyn agenda newyddion y papurau rheini. Mae’r papurau hyn yn atgynhyrchu disgwrs cenedlaetholdeb Prydeinig, a gwrth-Gymreig a gwrth-Ewropeaidd. Fe fydd datrys hyn yn dalcen caled - ond byddai mynd i’r afael a’r broblem ac awgrymu datrysiadau yn fan cychwyn. Dylai hyn fod yn flaenoriaeth i’r mudiad cenedlaethol os ydynt am ennill tir dros y degawdau nesaf, yn hytrach nag rywbeth i rwgnach amdano a gwneud dim byd yn ei gylch.

Mae angen i ni genedlaetholwyr Cymreig fynd ati dros y blynyddoedd nesaf i newid barn eu cyd-Gymry ynglyn â'r Undeb Ewropeaidd. Os gall llipryn diegwyddor fel Farage ein tynnu allan o’r UE, gallwn gyda’n gilydd ennill mynediad yn ôl - a hynny yn bennaf oherwydd y byddai o fudd i Gymru. Ac mae angen cyfryngau arnom a fydd yn pwysleisio ein bod yn Gymry, ac y dylid ystyried yr oblygiadau i Gymru cyn pleidleisio.

Gyda'r Alban a Gogledd Iwerddon yn bygwth gadael y Deyrnas Gyfunol a llywodreath newydd asgell-dde yn ymffurfio yn San Steffan a fydd yn awyddus i ddal gafael ar yr hyn sy'n weddill, mae yna beryg gwirioneddol i Gymru gael ei llyncu. Mae heddiw yn groesffordd a fydd yn penderfynu a yw Cymru'n tyfu'n genedl-wladwriaeth neu yn bodloni ar fod yn 'EnglandandWales' yn barhaol.


Why I’ve decided to join Plaid Cymru

Under the circumstances, it might make more sense if I explained why I haven’t joined Plaid Cymru so far,

Firstly, I must admit that I’ve always resisted joining this political party. I come from a Welsh-speaking, dissenting-Christian, Gwynedd-residing family. The choice of Plaid Cymru seemed too obvious, too pre-ordained. Wales has always been beleaguered by denominational schisms, and I didn’t want to be just another person who voted the way he did because his father and his grandfather voted the same way. I am the master of my own mind (go to hell scientific materialism), and if I wanted to join Labour, the Lib Dems – even the Tories, whose name I don't equate with the bogey-man – I wasn’t going to let my background, or any friends or family members, stand in my way.

Secondly, I was until 2011 a professional journalist, and have since then been an academic. It’s probably time I admitted to myself that I’ll be an academic for the foreseeable future and that I’m not going to return to journalism anytime soon. But I was always hesitant in making my own political views clear while that option remained open to me. However, as I argued when Rhun ap Iorwerth declared his Plaid candidacy, I think you can hold strong political opinions and also be a good journalist – you can be professionally objective and impartial whatever your own opinions are on a specific matter. (Look at all those journalists on Twitter who aren’t exactly shy in weighing in with their own opinions while simultaneously reporting on the day’s events.)

Thirdly, I was genuinely unsure where my political allegiances lay. I suspect that none of the political parties in Wales are a perfect fit for me. I am at heart a socially liberal but economically conservative Welsh nationalist – while Plaid Cymru has tended to skew increasingly to the left on economic matters, of late. I would probably make a good Lib Dem, and indeed, I very much respect the liberals’ contribution to Welsh politics over the last 200 years. But ultimately the liberals have promised much when it comes to Wales, and delivered little when they had the chance, going back to Tom Ellis and Lloyd George. I suspect that accepting that no political party is a perfect fit for you, and making do with what is available, is part of growing up.

So why have I joined Plaid Cymru?

I’m a Welsh nationalist. Hobsbawm declared that “... no serious historian of nations and nationalism can be a committed political nationalist... [it] requires too much belief in what is patently not so.”  (Hobsbawm, 1990, p. 12) I must disagree with the most esteemed historian in this case. Yes, most nationalists are misinformed regarding the primordial roots of their own nation. The modern nation state, which replaces the feudal system, is a relatively recent invention, dating from around the end of the 18th century. Nations are very much ‘imagined communities’ – it is absurd that the Welshman from Wrexham would think himself to have more in common with a man from Tenby that someone from a few miles over the border in Chester. Nationalism is not about language, or religion, or liberte, egalite or fraternite – it is ultimately a discourse, a discourse that talks of ‘us’ and ‘them’. How can it not be something toxic and divisive?

But if we reject Welsh nationalism, do we really extricate ourselves from this toxic and divisive discourse? After all, the world is made up of nations, and just because these nations are the status quo, they’re still held together by the glue of nationalism. One only has to look at the front page of any national paper (particularly the Mail) to realise that British Nationalist discourse is an ever-present aspect of our daily lives. Just because this nationalism is of the ‘banal’ kind,  (Billig, 1995, p. 6) less obvious in its daiily reproduction, doesn’t mean that it isn’t there. Until a serious alternative to the nation state presents itself, everyone is a nationalist to some degree – if you have an opinion on the territory and governance of your own nation state, even if that is to support the continuation of things very much as they are, you are still a nationalist.

I’m a Welsh nationalist because I don’t belive the ‘us’ versus ‘them’ is a creation of Welsh nationalism. Nation states were set up all over the world based on liberal principles, but they’re ultimately monopolies to protect the interests of the ruling class. ‘They’ – the British establishment – already exist, and they’re not sharing power with ‘us’, unless it’s on their own terms. There’s no doubt that any person, of whatever background, race or gender, can join the British establishment with a lifetime’s effort. Even someone like John Prescott, who campaigned to abolish the Hourse of Lords, can ultimately become a Lord. This is where British nationalism has succeeded where others have failed – they’ve left the door open to anyone who wanted to assimilate. But to do so you have to play by their rules. You have to be ready to be absorbed.

The backwards, under-developed economy we have in Wales today does no-one any favours. It serves only the British establishment, because they know that, ultimately, national independence depends on economic independence, and if they are to keep Britain as a centralised state under their control then it doesn’t pay to invest too much in the regions. For good or ill, Wales is my home, and I don’t much appreciate being a pawn in this particular game. Wales could, with a modicum of investment in its infrastructure, do much better economically than it is doing at the moment. In the meantime, however, we have to sit back as Crossrail, then Crossrail 2, (and presumably Crossrail 3), then HS2, (and presumably HS3 and HS4) and similar multi-billion pound investments are ploughed into London and the surrounding regions. In return, we’ll get the electrification of the Cardiff-London railway, which should cut a whole 10 minutes off travel times. North Wales awaits its dividend from the so-far non-existent 'Northern Powerhouse'. These investments, if they ever arrive, will of course benefit Wales – as long at Wales is dependent on breadcrumbs from London’s table. But if Wales is to develop economically it needs to be more than a spoke in London’s economic wheel – it needs an internal economy that operates under its own steam. Being tied to the whims of a British establishment that has a 500+ year record of not caring a jot about Wales, and a financial sector which is about as stable as a Jenga tower made of jelly and is already overdue another crash, is not a sustainable option for Wales in the long term.

It sounds like a monumental cliché, but it’s true - Plaid Cymru, for all their flaws (of which there are no doubt many), are the only party that put Wales first. For Labour, Wales is just a building block towards power at the UK level. For the Conservatives, scoring a few seats here and there is nothing more than bragging rights. For UKIP, Wales is no more than an opportunity to claim an advantage under proportional representation that they can’t under first past the post, gain a few seats for former Tories, shore up Nigel Farage’s support, and smooth over internal party divisions. The liberals had complete political control over Wales for 50 years, but turned their backs on Wales as soon as the British political establishments offered them plum posts. For these parties, Wales is, at best, a stepping stone to greater things. We've voted for each of these parties in turn for over a hundred years - what has changed?

This thing we call ‘Wales’, like every other country, may be an accident of history. We may as well ask 'which Wales?' But it’s as good a region as any other in order to hoist a banner and distance ourselves from the self-serving cartel at the heart of the British establishment, who sing the praises of the free market when it affects the people of Port Talbot but promote state intervention when it preserves their own interests. If there were any evidence of a pan-British solution to this problem, I may well hold back. But I suspect that this elite are too firmly embedded at the heart of Britain to remove, that any solution would be another compromise that wouldn't really change anything. When any effort is made to change the established order, they call upon the combined might of the state, the judiciary, the media, and close ranks. But they care little for Wales. Good. Let’s turn that to our advantage, for once, and, in the absence of any alternative, begin the long overdue process of excusing ourselves from this sorry mess.


Ffiniau Cymru Hyper-leol

Roeddwn i mewn cynhadledd ar newyddion hyper-leol yng Nghaerdydd ddydd Mercher.

Teithiais yno yn awyddus i weld a fyddai yna unrhyw beth yn cael ei ddweud a fyddai yn newid fy meddwl ers i mi ysgrifennu'r darn barn yma ar wefan Ffrwti y llynedd.

Yn anffodus yr argraff a gefais oedd bod llawer o'r cyffro a'r hyder a oedd yn perthyn i newyddion hyper-lleol pan fynychais gynhadledd debyg yn ôl yn 2012 bellach wedi diflannu.

Y broblem yn y bôn oedd sut oedd ariannu'r mentrau yma. Doedd neb eto wedi dod o hyd i fodd o wneud hynny, y tu hwnt i werthu hysbysebion drwy argraffu copïau printiedig. O ystyried mai cymryd lle papurau lleol a oedd yn prysur edwino oedd y bwriad i ddechrau, doedd hyn ddim yn llenwi dyn â llawer o hyder.

Un syniad diddorol, a arddelwyd gan wefan o'r enw The Bristol Cable oedd codi arian ymysg aelodau o'r gymuned a oedd am hybu newyddiaduraeth ymchwiliadol yn yr ardal. Ond symiau eithaf bychain oeddynt yn eu trafod mewn gwirionedd - dim digon o gadw newyddiadurwr proffesiynol mewn gwaith llawn amser.

Bydd angen llawer o feddwl ac arbrofi er mwyn dod o hyd i fodel busnes sy'n golygu bod newyddion hyper neu dra-leol yn gynaliadwy.

Doedd dim trafodaeth am y Gymraeg yn y gynhadledd, a oedd efallai yn gyfle wedi ei golli o ystyried hanes Papurau Bro yma a gwefannau megis Clonc360.

Cymru Hyper-leol

Cododd un drafodaeth ddiddorol ag ongl Gymreig iddi ar Twitter, serch hynny, sef beth fyddai ffiniau ardaloedd hyper-lleol yng Nghymru.

Digwydd bod yn ôl yn 2009, cyn lansio gwefan Golwg 360, fe dreuliwyd ychydig o amser yn pendroni'r union gwestiwn hwnnw.

Y bwriad i ddechrau oedd y byddai unigolion a oedd yn ymweld â'r wefan yn gallu dewis 'ardal' a chael newyddion oedd wedi ei deilwra iddyn nhw eu hunain.

Yn anffodus oherwydd problem dechnegol wrth lansio'r wefan roedd rhaid symleiddio rywfaint ar yr hyn a oedd ar gael.

Rwyf hefyd yn amheus a fyddai'r newyddiadurwr druan wedi gallu creu digon o gynnwys i gynnal 51 o ardaloedd gwahanol!

Gan fy mod i bellach yn ymchwilio i hanes y wasg yng Nghymru rwy'n effro i'r angen i gadw deunydd ar gyfer haneswyr y dyfodol.

Hyd y gwn i dim ond ar fy hen liniadur mae'r map yma bellach yn bodoli, felly roeddwn i'n meddwl y dylwn i ei roi ar-lein yn rywle.

Yn ôl un o gyflwynwyr y gynhadledd roedd trigolion Llundain yn ystyried unrhyw beth o fewn tair milltir iddyn nhw eu hunain yn 'hyper-leol'.

Yng Nghymru rwy'n credu bod yr ardaloedd ychydig yn fwy.

Greddf newyddiadurol Dylan Iorwerth sy'n gyfrifol am faint a siâp yr ardaloedd.

Es i ati wedyn i'w lunio allan o hen lyfrau cod post, cyn sganio a gludo popeth at ei gilydd yng nghrombil y cyfrifiadur.

Dylai bod modd i chi glicio arno neu ei lawrlwytho i weld pob manylyn.


Yr Eisteddfod ar Groesffordd

Caethiwo'r Eisteddfod - neu ei gadael yn rhydd?
Does dim byd yn fwy tebygol o gynnau dadl ymysg y Cymry Cymraeg – neu o leiaf garfan benodol ohoni, y ‘dosbarth canol’, neu ‘bobl y pethe’ – na cheisio newid yr Eisteddfod.

Dysgodd y trefnwyr y wers honno wrth fygwth mynd a’r ŵyl i Lerpwl yn 2008!

Criw digon ceidwadol yw’r Eisteddfodwyr selog. Nid yw unrhyw newid, o werthu cwrw ar y maes i wahanu'r maes carafanau a’r pebyll, yn debygol o rygnu eu bodd.

Gwyr unrhyw un sy’n ymddiddori rhywfaint yn hanes yr ŵyl bod yr Eisteddfod wedi newid yn sylweddol drwy gydol ei hoes. A bu achwyn bob cam o’r ffordd.

Dyma ddyfyniadau o un gyfrol o’r Geninen yn 1887:

“... mae’r Eisteddfod Genedlaethol Gymreig wedi ymddirywio cymaint nes y mae wedi dyfod yn fwy o ‘Music Festival’ Seisnig nag o Eisteddfod mewn gwirionedd.”- Gwyndodig “... mae amryw o hen gefnogwyr yr Eisteddfod wedi dod i gredu ma nid y rheilffordd a achosa farwolaeth yr iaith Gymraeg, ond yr Eisteddfod.” – Glanffrwd

Rwy’n cofio’r amheuon pan ddatgelwyd y Pafiliwn Pinc am y tro cyntaf nôl yn 2006. Nawr mae fel petai wedi tyfu’n symbol o’r Eisteddfod ei hun.

Mae newid yn anochel ac i’w groesawu, ac mae nifer o’r traddodiadau Eisteddfodol sydd mor annwyl i ni erbyn hyn yn ganlyniad i ddyfeisiadau damweiniol neu fwriadol dros y degawdau.

Steddfod y Stryd

Serch hynny, rhaid hefyd gwerthfawrogi bod yr Eisteddfod wedi ei gadw ar y cledrau hyd yma drwy union ymdrechion y Steddfodwyr selog rheini sy’n reit hoff o gwyno.

A bu gwrthdaro sylweddol eisoes rhwng y rheini sy’n frwd o blaid y syniad o gynnal Eisteddfod 2020 ar strydoedd Caerdydd a’r rheini sy’n benderfynol yn erbyn.

(Yn anffodus Twitter bu prif gyfrwng y ddadl hyd yn hyn, gan olygu ei fod wedi troi mewn dim i or-gyffredinoli a dadlau dros ystyr geiriau.)

O’m rhan i, rydw i’n berffaith fodlon rhoi tro ar y syniad, ond hefyd yn gofidio am agwedd ffrwd â hi ambell un sy’n benderfynol o fwrw ymlaen â newid sylfaenol i’r ŵyl er nad oes unrhyw gadarnhad eto beth fydd y trefniadau.

Hyd y gwelaf i, mae yna bryderon gwbl ddilys ynglŷn â’r syniad - ac ni wneith unrhyw ddrwg o gwbl i’w gwyntyllu yn y sffêr gyhoeddus.

Nid ydynt yn golygu bod y person sy’n gwneud yr awgrymiadau yn a) negyddol, b) yn casáu Caerdydd, na chwaith c) eisiau byw mewn ‘ghetto’ Cymraeg ar wahân i weddill y bydd.

Gŵyl yw’r Eisteddfod

Nid adlewyrchu byd-olwg cyfyng ac allgynhwysol y mae’r dymuniad i gynnal yr Eisteddfod mewn cae diarffordd.

Gŵyl yw’r Eisteddfod, ac fel llawer i ŵyl arall a gynhelir yn ystod misoedd yr haf, aiff pobl yno ar eu gwyliau.

Un o brif rinweddau gwyliau yw cael dianc o amgylchedd cyfarwydd i rywle newydd a gwahanol.

Nid wyf yn credu bod y rheini sy’n gwrthwynebu Eisteddfod stryd yng Nghaerdydd yn synio felly am nad ydynt yn hoffi’r brifddinas, ond yn wir am eu bod yn or-gyfarwydd â hi.

O ddewis gwyliau, nid yw treulio wythnos ar stryd ddinesig (yng Nghaerdydd neu unrhyw ddinas arall) yn cymharu’n ffafriol yn eu meddyliau a chael ymlacio gyda photel o gwrw ynghanol cefn gwlad ar ddiwrnod braf o haf.

Cefnogir y dybiaeth hon gan ystadegau’r Eisteddfod eu hunain. Lle yw’r ardal fwyaf poblogaidd o ran nifer yr ymwelwyr? Y Bala. Ardal o harddwch naturiol sy’n bell o bobman.

Yr union fath o le y mae pobl yn hoffi mynd ar eu gwyliau.

Rhaid cofio felly mai gŵyl yw’r Eisteddfod, nid gwasanaeth. Mae pawb sy’n mynychu yn gwneud am eu bod yn cael ryw fwynhad o wneud hynny.

Nid cenhadwyr ydynt, i’w gyrru yma a thraw gan ddeallusion y genedl er mwyn argyhoeddi pobl sydd ddim yn hoffi Eisteddfota.

Y peryg wrth newid cyfeiriad er mwyn apelio at gynulleidfa newydd, ydi eich bod chi’n methu ac yn colli eich cynulleidfa wreiddiol hefyd.

Maen blastig
Y pryderon

Dyma’r pryderon hyd yma, rhai gen i a rhai sydd wedi eu cywain gan eraill (croeso i chi ychwanegu rhagor yn y sylwadau):

1.) Does dim naws gŵyl ynghanol dinas fawr. Di-enaid a diflas oedd Eisteddfodau’r Urdd yng Nghaerdydd.

2.) Mae strydoedd Caerdydd yn llawn siopau. Pa obaith sydd gan stondinwyr dan y fath amgylchiadau? Ydw i’n debygol o bicio i stondin Cadwyn os oes John Lewis rownd y gornel? Hmmm...

3.) Mae’r Eisteddfod yn anferth - mae cannoedd o stondinau a neuaddau. Ni fydd modd cynnwys y cyfan mewn un stryd neu sgwâr. O ganlyniad fe fydd wedi ei wasgaru yma a thraw, heb ganolbwynt i’r cwbl.

4.) Byddai 20,000 o ymwelwyr dyddiol yn anweledig ynghanol torfeydd arferol Caerdydd. Caiff yr elfen gymdeithasol Gymraeg ei wanedu yn sylweddol.

5.) Bydd Eisteddfod sy’n fwy hygyrch i bobl Caerdydd yn llai hygyrch i bawb arall. Yn ogystal â chyrraedd ar drên neu gar bydd angen teithio ar fws neu ar droed i ganol y ddinas. Os oes maes carafanau neu bebyll fe fydd ymhell o ganolbwynt yr ŵyl.

6.) Ni fydd yr ŵyl deuluol. Mae rhieni yn caniatáu i’r plant grwydro’r maes yn weddol sicr y bydd wynebau cyfarwydd o’u cwmpas ac y byddant yn saff. A fyddant yn cael yr un pen rhyddid ar strydoedd Caerdydd? Anodd credu.

7.) Sut fydd yr Eisteddfod yn talu ei ffordd? Mae’n anhebygol y bydd busnesau lleol yn fodlon gweld cau stryd gyfan i’w siopwyr arferol. O godi arian ar bobl i ymweld â’r pafiliwn, darlith neu gig yn unig, fe fydd llai o gymhelliad i bobl daro i mewn arnynt os ydynt yn cael crwydro’r ‘maes’ am ddim. Ydi’r Eisteddfod yn ddigon sicr yn ariannol i beryglu newid ei fodel busnes yn llwyr?

Y ddadl o blaid

Beth felly yw’r brif ddadl o blaid Eisteddfod ar y stryd? Yr hen gastanwydden  honno, ‘Mynd a’r Eisteddfod at y bobol’, ac er fy mod i yn sicr o blaid hynny rwy’n credu na ddylid mynd i eithafion.

Mae’r Eisteddfod eisoes yn ŵyl deithiol. Gwneir ymdrech ymwybodol bob blwyddyn i symud yr ŵyl hwnt ac yma er mwyn rhannu’r budd economaidd a diwylliannol, ac arbed y drafferth i bobl sydd ddim yn Eisteddfodwyr selog i symud ati hi.

Roedd hyn yn angenrheidiol yn nyddiau cynnar yr ŵyl pan oedd yn amhosib bron teithio o un pen o Gymru yw’r llall, ond rydym wedi parhau â’r traddodiad drwy ddewis.

Nid oes yr un ŵyl fawr arall yn mynd i’r fath ymdrech. Y Sioe Frenhinol, Gŵyl y Gelli, Glastonbury, Green Man, Sesiwn Fawr, Wakestock - maent oll wedi eu hysbysebu’n ddigon celfydd ac yn darparu cymhelliad digonol i bobol fod eisiau mynd atyn nhw.

Buddsoddir yr elw, nid mewn codi adeiladau parod am wythnos y flwyddyn, ond mewn gwella’r cyfleusterau ar y maes fel bod yr arlwy yn well y flwyddyn ganlynol.

(Yn wir mae yna ddadl y byddai’r ŵyl yn fwy llwyddiannus wrth ddenu’r di-Gymraeg a’r di-diddordeb o ollwng pac a gwario’r arian hwn ar wella’r hyn sy’n cael ei gynnig ar y maes.)

Gallwn dderbyn bod yr Eisteddfod eisoes felly yn mynd y tu hwnt i’r un ŵyl fawr arall er mwyn cyrraedd pobl, ac ar ei cholled yn ariannol o ganlyniad.

Ond ymddengys nad yw’r teithio hwn yn ddigon - yr awgrym erbyn hyn oedd nad oedd maes Eisteddfod 2008 yn y Brifddinas yn ddigon hygyrch i’r trigolion.

Roedd wedi ei ‘guddio’ ymaith lle na fyddai neb byth yn dod ar ei draws.

Ar sail y cwynion hyn fe fyddech chi’n meddwl bod yr ŵyl wedi ei chynnal mewn rhyw warws diarffordd neu gyrion dwyreiniol y ddinas, neu ar Ben y Fan.

Ond cafodd ei chynnal reit yn ganol y ddinas. Braidd na ellir bod wedi dod o hyd i leoliad mwy canolog.

Piciais i o’r maes i’r sinema i wylio'r ffilm Batman newydd ar ddydd Mawrth yr ŵyl. Pan orffennodd y ffilm, roedd gen i ugain munud i gyrraedd yn ôl i’r maes ar gyfer un o ddigwyddiadau’r pafiliwn ac roeddwn i yno gyda deg munud i’w sbario.

Os ydi rhywun eisiau mwynhau arlwy'r Eisteddfod heb symud modfedd, mae modd gwneud hynny ar S4C ac ar app.

I’r rheini o Gaerdydd oedd am fynychu, nid oedd ymlwybro drwy Barc Biwt yn ormod i’w ofyn, siawns. Roedd yna hyd yn oed sgwteri i gludo’r henoed o un pen o’r parc i’r llall.

Efallai nad oedd rhai pobl yn ymwybodol bod yr Eisteddfod yno. Ond mae yna lawer yn digwydd mewn prifddinas – gormod yn wir i wybod am y cwbl.

Roeddwn i yn y brifysgol yng Nghaerdydd pan oedd ffeinal Cwpan FA wedi ei gynnal droeon yn y ddinas, a blaw bod un o fy nghyd-letywyr wedi tynnu fy sylw at y ffaith ni fyddai gen i syniad.

Y gwirionedd yw bod gŵyl y tu ôl i ddrysau caeedig ar strydoedd Caerdydd yn debygol o fod yn fwy anweledig na chodi pafiliwn mawr binc ynghanol prif faes hamdden y ddinas.

Mae pafiliwn mawr yn ennyn chwilfrydedd, yn denu diddordeb. Fe fyddai Eisteddfod stryd yn toddi i’w hamgylchedd.

Eisteddfod Casnewydd - dyddiau da!

Ai diffyg hyder yn yr ŵyl sydd y tu cefn i’r dyb hon bod angen mynd a hi yn fwyfwy agos at bobl o hyd?

Ydyn ni wedi colli hyder yn ein galli i ddenu pobl at yr ŵyl, ac felly yn credu bod angen eu rhwydo?

Oes angen i’r Eisteddfod fod yn ryw fath o venus fly trap, yn llechu ymysg strydoedd Caerdydd yn disgwyl i gael traflyncu pobl sy’n digwydd taro heibio?

Rwy’n credu bod elfen o ddiffyg hyder yma – ond yn fwy perthnasol efallai yw’r newid yng nghymeriad yr Eisteddfod ei hun.

Mae maes yr Eisteddfod wedi mynd yn rhy fawr, ac yn rhy ‘gaeedig’, yn enwedig felly gyda’r nos.

Does dim cymhelliad bellach dros adael y maes ei hun o gwbl.

Mae’r dyddiau pan oedd yr Eisteddfod yn ‘cau siop’ tua 6pm wedi dod i ben dros y blynyddoedd diwethaf, yn sgil cynnig cerddoriaeth byw a thafarndai yno.

Un o’r Eisteddfodau cyntaf i fi eu mynychu oedd un Casnewydd yn 2004. Mae gen i atgofion cynnes o droedio maes gwledig, prydferth yn ystod y dydd.

Ond ar ôl 6pm roeddwn i ac eraill yng nghefn bws mini (wedi ei yrru gan Fred Ffransis, yn ôl yr hyn ydw i’n ei gofio) i ganol y ddinas am noswaith o rialtwch.

Ym Meifod yn 2003, gwelais Tudur Owen yn gwneud stand up am y tro cyntaf yn un o neuaddau'r dref.

Roedd yr arlwy gyda’r nos yn eich gwahodd i ymweld â gweddill y gymuned.

Mae Eisteddfod o’r fath yn cynnig y gorau o’r ddau fyd. Y Maes gwledig gyda’r dydd a’r ddinas (neu’r dref) gyda’r hwyr.

Mae angen dychwelyd at y cydbwysedd hwnnw. Nid mynd o un eithaf i’r llall - maes sydd fel dinas, i ddinas sydd fel maes - yw’r ateb yn fy nhyb i.


Blogiadau Ffrwti.com

Yn ddiweddar rydw i wedi bod yn cyfrannu at wefan aml-gyfrannog Ffrwti.com. Dyma restr o'r blogiadau hyd yma. Fe wna i ddiweddaru'r rhestr wrth i mi eu hysgrifennu:

Yr Express a'r gaeaf oeraf erioed

A yw'r dosbarth canol Cymraeg yn lladd yr iaith?

Meddylfryd y Cymry

Gwersi i Gymru o fethiant Salmond

Y dadl-aye yn yr Alban

#indyref a chysgod '92

Dim annibyniaeth i'r Alban - peth da i Gymru?

Y Gymraeg v GDP

A yw cenedlaetholdeb o fudd i'r iaith Gymraeg?

Ystadegau Eisteddfodol

Cofio'r Eisteddfod

Cymru a Phalestina

Trafferth ar Draffordd

Y Dwymyn Hyper-lleol

Oes Aur Cyhoeddi Ar-lein?


Hir Oes i’r Cymry Taeog!

"Dylwn i fod wedi aros adref!"
Mae fy ffrwd Twitter wedi ffrwydro â chynddaredd unwaith eto wrth i garfan o gyd-Gymry dderbyn cael eu hurddo yn aelodau o’r Ymerodreath Brydeinig. Efa Gruffudd Jones oedd yn ei chael hi ryw chwe mis yn ôl, ond nawr Cerys Matthews sydd wedi ei dal hi gan y Twitterati. ‘Every day, when I wake up, I thank the Lord I’m British?’

Dywed Adam Price mewn trydariad heddiw:

Testun trueni yw gweld mawrion ein cenedl yn ildio un ar ol y llall i wobrwyon y Sefydliad Brydeinig. Ble ar y ddaear mae'n hunan-barch?

Serch hynny mae hanes ein cenedl yn awgrymu bod gennym ni le i ddiolch i’r Cymry di-asgwrn cefn yn ein plith. Gellid dadlau na fyddai ein hiaith a’n diwylliant ni’n bodoli heddiw pe na bai’r Cymry mor tu hwnt o liprynnaidd. Wele er enghraifft y modd y cafodd y Cymry eu trin yn y canol oesoedd o’u cymharu â’r Gwyddelod a’r Albanwyr. Oherwydd bod Cymru wedi ymostwng mor barod i ewyllys coron Lloegr, ni aethpwyd ati i geisio dinistrio’r iaith frodorol â’r un eiddgarwch ac a welwyd yn y gwledydd rheini. Mae’r hanesydd Victor Durkacz wedi dadlau bod yr iaith Gymraeg wedi goroesi’r oesoedd canol yn rhannol oherwydd nad oedd ganddi unrhyw gysylltiad â gwrthryfel yn yr un modd a’r Aeleg neu’r Wyddeleg, ac felly na wnaeth Lloegr drafferthu ceisio ei difa. Yn ôl Richard Suggett, Eryn M. White a Geraint H. Jenkins ystyrir Cymry yn dalaith fach deyrngar a diffwdan gan Loegr yn ystod y cyfnod hwnnw. Roedd y Ddeddf Uno yn ymdrech amlwg i geisio integreiddio Cymru yn ieithyddol a diwylliannol i Loegr - ond ni chafodd ryw lawer o effaith. Doedd dim cymaint â hynny o angen llywodraethu gwlad mor dawel a diffwdan a Chymru, mewn unrhyw iaith. Drwy gadw eu pennau i lawr, fe oroesodd y Cymry.

Mae’r un peth yn wir wrth ystyried Oes Fictoria. Er bod y Llyfrau Gleision yn datgelu bod agwedd y wladwriaeth Brydeinig at y Gymraeg yn parhau yn hollol wrthwynebus, ni wnaethpwyd ryw lawer o ymdrech i geisio cael gwared ohono. Efallai eu bod nhw’n ystyried y Cymry yn ddigon abl i ddifodi eu hiaith eu hunain. Roedd y Cymry wedi gwirion ar yr ymerodraeth a’r dyfodol llewyrchus yr oedd yn ei gynnig iddynt. Roedd yr Eisteddfod yn cynnal cystadlaethau ar sut orau i ddefnyddio’r ŵyl fel modd o ledaenu’r Saesneg. Roedd yr Ymneilltuwyr Cymraeg yn talu i godi capeli Saesneg o’u pocedi eu hunain ar gyfer twristiaid a newydd ddyfodiaid, ac yn gyrru addolwyr Cymraeg iddynt er mwyn cynyddu’r niferoedd. Mae’n wir fod ambell un o arweinwyr Cymreig y cyfnod wedi dadlau y byddai dysgu drwy gyfrwng y Gymraeg yn yr ysgolion yn syniad da - ond fel modd o hwyluso’r broses o  drosglwyddo’r Saesneg i’w plant. Teimlai gwladgarwyr megis Michael D Jones yr angen i yrru ei gyd-Gymry ymaith i Batagonia a dechrau o’r newydd. ‘Cymru lân, Cymru lonydd’ oedd ein gwlad, ‘gwlad y menig gwynion’, oedd yn cymryd balchder mawr yn eu teyrngarwch i’r wladwriaeth Brydeinig. Rywsut, er gwaethaf ymdrechion taer y Cymry eu hunain, fe oroesodd yr iaith.

Fel cnofil sy’n cymryd arno ei fod wedi marw fel bod cath yn gadael llonydd iddo, llwyddodd iaith a diwylliant y Cymry i osgoi bod yn unrhyw fath o fygythiad i’r Saeson nes bod yr Ymerodraeth Brydeinig wedi mynd a’i phen iddi. Brwydrodd y Gwyddelod a’r Alban yn ôl, ac er bod un wlad yn annibynnol, a’r wlad arall yn ymylu ar fod felly, mae eu hieithoedd bron a bod wedi eu difa fel ieithoedd cyntaf, byw.

Wrth gwrs dyw’r un wlad yn mynd i selio ei ‘myth’ cenedlaethol ar ei gallu i gadw ei phen i lawr ac osgoi cythruddo unrhyw un arall. Fe fyddai yn well gennym ni edrych yn ôl at Owain Glyndŵr, a Llywelyn ein Llyw Olaf, ac arweinwyr eraill - ond onid y cyfan y llwyddon nhw i’w gyflawni oedd tynnu nyth cacwn i’w pennau? Beth am gymryd y cyfle yn lle i ddiolch i Cerys Matthews ac MBEs eraill y byd yma am blygu glin i’r Cwîn - efallai y cawn ni ganiatâd i siarad y Gymraeg am ychydig flynyddoedd eto! :P


Sylwadau pytiog ar etholiadau Ewrop

Dyma ambell i sylw yn dilyn canlyniadau etholiadau Ewrop neithiwr... dim ond synfyfyrio ydw i fan hyn, does dim sail academaidd o gwbl!

Mae sylw drwg yn well...

Roedd UKIP wedi eu taro gan bennawd negyddol ar ôl pennawd negyddol. Ond roedd cyfanswm yr ymdriniaeth wedi argyhoeddi sawl un eu bod nhw’n blaid arwyddocaol ac y byddai pleidleisio o’u plaid yn gyrru neges benodol i’r sefydliad gwleidyddol. Does dim pwynt galw enwau ar blaid os ydyn nhw’n rhannu pryderon canran sylweddol o’r etholwyr - bydd yr ymosodiad yn gwneud i bobl yn uniaethu yn gryfach â’r blaid yn hytrach nag yn llai.

... na dim sylw o gwbl

Mae cefnogwyr Plaid Cymru yn tueddu i bryderu am eu strategaeth cyfathrebu. Ond os nad yw’r neges yn cyrraedd yr etholwyr does dim llawer o ots beth yw’r cynnwys. Rydw i’n dilyn nifer o siaradwyr Cymraeg ar Twitter ac felly yn clywed llawer iawn gan Blaid Cymru – ond ychydig ydw i’n ei glywed drwy’r cyfryngau prif lif. Yr unig beth ydw i’n cofio ei weld drwy gydol yr ymgyrch oedd ymosodiad Leanne Wood ar UKIP, a’r unig reswm y cafodd hwnnw cymaint o sylw oedd oherwydd bod Dafydd El wedi ei thanseilio.

Dylanwad San Steffan

Mae gan etholiadau Ewrop ac etholiadau’r Cynulliad yr un broblem. Ychydig iawn yw’r ymdriniaeth o faterion Cymreig na Ewropeaidd yn y wasg, ac felly mae pobl yn pleidleisio ar sail gwleidyddiaeth San Steffan. ‘Gyrru neges’ yw’r nod bob tro, yn hytrach na mynegi barn a phenderfyniadau gwleidyddol y pleidiau yn y sefydliadau penodol mae’r etholiad yn ymwneud â nhw.

Mae yna lawer o gwyno nad yw gwleidyddiaeth Cymru yn cael sylw yn y wasg Lundeinig. Ar yr un pryd mae yna lawer o gwyno fod yna wagle yn y cyfryngau yng Nghymru. Dylai cenedlaetholwyr felly fynd ati i lenwi’r gwagle hwnnw gyda’u cyhoeddiadau eu hunain.

Effaith y We 2.0

Rwy’n credu bod y refferendwm ar annibyniaeth yn yr Alban a thwf UKIP yn arwydd o rym y we 2.0. Er bod y mwyafrif llethol o’r cyfryngau yn gwrthwynebu annibyniaeth i’r Alban, ac annibyniaeth i’r DU o Ewrop, mae’r rhyngrwyd yn cynnig modd i bobl ddod o hyd i eraill sydd o’r un farn â nhw. O dan bob erthygl gwrth-UKIP yn y Guardian a’r Telegraph roedd miloedd o sylwadau yn gwrthwynebu ac yn tanseilio awdurdod y cyhoeddwr gwreiddiol – heb son am ddylanwad Twitter, Facebook, a rhywdweithiau cymdeithasol eraill.

Pam nad yw Plaid Cymru wedi gallu denu cefnogaeth drwy’r cyfryngau cymdeithasol yn yr un modd? Ydi cefnogwyr y Blaid yn tueddu i sgwrsio yn Gymraeg ar Twitter ayyb, gan gau eraill allan o’r drafodaeth? Ta ai’r broblem yw nad oes gan y Blaid un nod amlwg cyraeddadwy y maen nhw’n eu harddel a all ysbrydoli pobl (digon llugoer ydyn nhw ar bwnc annibyniaeth)?

Nid yw UKIP yn ‘un-Welsh’ wedi’r cwbl

Mae nifer o Gymry yn hoffi meddwl ein bod ni’n wlad llawer mwy adain chwith na Lloegr. Roedd Siôn Jobbins yn awgrymu yn ei lyfr The Phenomenon of Welshness mai ryw fath o barhad o gred Cymry Oes Fictoria eu bod nhw’n fwy Cristnogol na gweddill Prydain yw hyn. Hynny yw, efallai nad oes gennym ni unrhyw rym gwleidyddol, ond o leiaf fe allwn ni hawlio’r tir uchel moesol!

Yn wahanol i’r Alban, lle yr oedd cefnogaeth UKIP dipyn yn is na gweddill Prydain, fe wnaeth y blaid yn dda iawn yng Nghymru. A hynny yn y Fro Gymraeg a Chymoedd y De, gan awgrymu bod pobl sy’n ystyried eu hunain yn Gymru yn gyntaf, ac yn siaradwyr Cymraeg, yn fodlon eu cefnogi.

Dylid rhoi pwysau ar UKIP dros y Gymraeg

Digon ‘cymysg’ yw record UKIP ar unrhyw beth Cymraeg neu Gymreig - roedden nhw o blaid diddymu’r Cynulliad nes yn ddiweddar, mae eu taflenni etholiadol yn uniaith Saesneg, ac roedd eu Haelodau Seneddol Ewropeaidd ymysg yr unig rai a bleidleisiodd yn erbyn rhagor o hawliau i ieithoedd lleiafrifol.

Ond os yw UKIP wir wedi derbyn cefnogaeth Cymry Cymraeg, yna wrth i’r blaid ddatblygu o bleidlais brotest i blaid wleidyddol aeddfed dylid rhoi pwysau arni i barchu’r Gymraeg a sefydliadau Cymreig. Nawr yw’r amser i wneud hyn, tra bod polisïau a hunaniaeth y blaid yn haws dylanwadu arnynt.

Mae rhai o’r materion mae UKIP yn eu codi yn rhai dilys

Mae’n amlwg bod UKIP yn denu cefnogaeth nifer o bobl hiliol. Nid yw’n anodd dyfalu i le y diflannodd pleidlais y BNP ddydd Iau. Ond mae atyniad y blaid yn eang ac mae wedi ei chreu o gyfuno sawl elfen o’r pleidiau eraill, fel ryw fath o fwystfil Frankenstein erchyll. Mae yno gefnogaeth dosbarth gweithiol sosialaidd, ceidwadaeth, a rhyddfrydiaeth, ynghlwm â’u gweledigaeth.

Serch hynny er gwaetha’r galw enwau, mae angen i wleidyddion fynd i’r afael â mater mewnfudo a gadael yr undeb Ewropeaidd. Mae yna ddadleuon cryf i’w cynnig o’u plaid – ond mae pawb heblaw am Nick Clegg, chwarae teg iddo, fel petaen nhw’n ofn rhoi cynnig arni. Sut mae mewnfudo yn hybu'r economi? Hyd yn oed os mae’n hwb i GDP - a yw yn codi GDP y pen? Ac ai GDP yw’r peth pwysicaf yn y pen draw wedi’r cwbl? Mae yna ddiffygion mawr â’r modd y mae’r Undeb Ewropeaidd yn cael ei weithredu hefyd. Beth sy’n cael ei wneud i datrys rhain?

Nid pawb sy’n pryderu am y materion hyn sy’n gwneud hynny am nad ydyn nhw’n hoffi meddwl am Rwmaniaid yn symud i mewn drws nesa.  

A fydd UKIP yn diflannu i’r pedwar gwynt?

Mae sawl sylwebydd eisoes wedi holi ai Etholiad Ewropeaidd 2014 fydd ‘Peak Farage’. Fe fydd y blaid yn ei chael hi’n anodd iawn ennill sedd yn Etholiad Cyffredinol 2015. Yn waeth byth iddyn nhw, fe allai ennill un sedd, a bydd Nigel Farage yn eistedd yno am bum mlynedd yn edrych yn hollol ynysig a di-rym – ac yn tyfu’n fwy o ran o’r ‘sefydliad’ bob dydd. Mae gan UKIP y ‘big mo’ ar hyn o bryd ond mae datblygu plaid yn ddigon mawr i ennill seddi ar draws y genedl yn cymryd degawdau. Roedd sylwadau'r ASE Nathan Gill yn y Western Mail y bydd UKIP yn herio am seddi yng Nghymoedd y De yn nonsens. Bydd UKIP yn targedu tua 10 sedd yn yr Etholiad Cyffredinol, y mwyafrif yn nwyrain Lloegr.

Yr eironi wrth gwrs yw bod rhannau helaeth o Ewrop yn unfryd wedi pleidleisio o blaid pleidiau sy’n wrthwynebus i’r rhannau eraill. Wrth i economi'r Deyrnas Unedig, ac Ewrop yn ei gyfanrwydd, ddechrau gwella dros y blynyddoedd nesaf, mae’n debygol y bydd llawer o’r cynddaredd gwrth-Ewropeaidd yn dechrau pylu.

Mae cyfle da gan y Blaid yng Ngheredigion

Mae’n amlwg bod chwalfa sylweddol wedi bod yng nghefnogaeth y Democratiaid Rhyddfrydol, yng Ngheredigion ac ar draws Cymru a’r Deyrnas Unedig. Fe ddaethon nhw’n ail i Blaid Cymru yng Ngheredigion yn Etholiad Ewrop 2009, ond yn bedwerydd eleni. Mae’n anodd diseddu ymgeiswyr unigol, yn enwedig un mor amlwg boblogaidd a Mark Williams, sydd â mwyafrif sylweddol. Ond dyma’r cyfle os fuodd un erioed. Gallai fod yn un darn o newyddion da i PC ar noson etholiad 2015 – yn enwedig os ydyn nhw’n colli Arfon!